AΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ Ο ΕΘΝΑΡΧΗΣ

Του Δημήτρη Τσαγκάρη

Ενόψει της δραματικής αριθμητικής του χρέους για την τριετία 2014-2016, αλλά και της συνολικής πορείας του ελληνικού χρέους από την αρχή της εφαρμογής  των μνημονίων, είχαμε την πρόσφατη εξαγγελία Σόιμπλε για ένα νέο 3ο πακέτο βοήθειας προς την χώρα μας.

Επομένως, μας εμπιστεύονται να μας ξανα-δανείσουν;

Η ελληνική πλευρά μετά τον αρχικό της αιφνιδιασμό (προσπαθούσε να πείσει ήδη, στο εσωτερικό, για success story) έδειξε για μια ακόμη φορά επιπολαιότητα και ερασιτεχνισμό.

Ακούσαμε για παράδειγμα (από ελληνικά χείλη) ότι δεν θέλουμε κούρεμα ή ότι δεν θέλουμε περισσότερα από, ίσως, 10 δισ. ευρώ, την ίδια στιγμή που η κ Μέρκελ δηλώνει, ότι δεν γνωρίζει τι  μπορεί να απαιτηθεί.

Σε κάθε περίπτωση το γερμανικό debate έδειξε ότι η απόφαση των Γερμανών φαίνεται να είναι η –εκ νέου– υιοθεσία του «προβληματικού» τέκνου που λέγεται Ελλάδα.

“Μπαμπάκα θέλω παγωτάκι”. “Όχι!”, της είπα και το μετάνιωσα…

του Στρατή Μαζίδη

Αισθάνομαι τόσο στεναχωρημένος και απογοητευμένος που θέλω να το βγάλω από μέσα μου. Πού μας κατάντησε τελικά όλο αυτό το πράγμα που ζούμε τρία χρόνια τώρα; Γίναμε απρόσιτοι και σκληροί.
Τα “όχι” που δε λένε οι πολιτικοί, τα λέμε εμείς μαζεμένα στη θέση των “ναι” που θα έπρεπε να λέμε στα παιδιά μας. Όχι πως το “όχι” δε χρειάζεται, απεναντίας, αλλά να μη καταντά συνήθεια.
Ένας καλός φίλος και συμμαθητής με παίρνει τηλέφωνο. Μου διηγείται τα παρακάτω:
…”Καλοκαίρι, ζέστη και τα παιδιά ετοιμάζονταν να βγουν μια βόλτα στην πλατεία. Να πάνε στις κούνιες. Να βρουν τους φίλους τους, να παίξουν, να πάρουν τον αέρα τους και να επιστρέψουν”.
Χαρούμενη η η κόρη μου, μου λέει “μπαμπάκα θέλω να πάω στις κούνιες και να φάω ένα παγωτάκι”.
“Όχι!” της είπα ορθά κοφτά “και χθες έφαγες. Θα φέρω εγώ αύριο” από το σούπερ μάρκετ -συνέχισα μέσα μου- με τα ίδια χρήματα που θα πάρετε ένα σκατουλάκι από το περίπτερο.

Η μικρή απομακρύνθηκε δίχως να δείξει ότι έδωσε ιδιαίτερη σημασία. Όμως σε κλάσματα δευτερολέπτου είχα αρχίσει να αισθάνομαι αρκετά άσχημα. Το μετάνιωσα… Ένας κόμπος πηγαινοερχόταν από το λαιμό στο στομάχι μου.