AΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ Ο ΕΘΝΑΡΧΗΣ

Του Δημήτρη Τσαγκάρη

Ενόψει της δραματικής αριθμητικής του χρέους για την τριετία 2014-2016, αλλά και της συνολικής πορείας του ελληνικού χρέους από την αρχή της εφαρμογής  των μνημονίων, είχαμε την πρόσφατη εξαγγελία Σόιμπλε για ένα νέο 3ο πακέτο βοήθειας προς την χώρα μας.

Επομένως, μας εμπιστεύονται να μας ξανα-δανείσουν;

Η ελληνική πλευρά μετά τον αρχικό της αιφνιδιασμό (προσπαθούσε να πείσει ήδη, στο εσωτερικό, για success story) έδειξε για μια ακόμη φορά επιπολαιότητα και ερασιτεχνισμό.

Ακούσαμε για παράδειγμα (από ελληνικά χείλη) ότι δεν θέλουμε κούρεμα ή ότι δεν θέλουμε περισσότερα από, ίσως, 10 δισ. ευρώ, την ίδια στιγμή που η κ Μέρκελ δηλώνει, ότι δεν γνωρίζει τι  μπορεί να απαιτηθεί.

Σε κάθε περίπτωση το γερμανικό debate έδειξε ότι η απόφαση των Γερμανών φαίνεται να είναι η –εκ νέου– υιοθεσία του «προβληματικού» τέκνου που λέγεται Ελλάδα.

ΤΙ ΚΡΥΒΕΙ Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ ΕΠΙΛΟΓΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Προσπαθώ να καταλάβω τι έχει συμβεί από το προηγούμενο Σάββατο μέχρι σήμερα και ειλικρινά αδυνατώ να το αντιληφθώ σε όλο του το εύρος. Η Κύπρος είπε «όχι» σε ένα κούρεμα των  καταθέσεων της τάξης του 10%, για να πει μετά από μία εβδομάδα «ναι» σε μία πραγματική σφαγή των καταθετών των δύο μεγάλων κυπριακών τραπεζών, της Λαϊκής και της Κύπρου.

Τα δικά μου μαθηματικά δεν με βοηθάνε να βρω μία σωστή ακολουθία σε αυτές τις πράξεις. Είναι σαφές ότι κάτι μου διαφεύγει. Ότι μου λείπει ένα κομμάτι του παζλ. Αδυνατώ να αντιληφθώ για ποιόν λόγο οδήγησαν στην σφαγή τους καταθέτες της Τράπεζας Κύπρου και της Λαϊκής. Τι ακριβώς εξυπηρετούσε αυτή η επιλογή. Διότι περί επιλογής επρόκειτο. Και μάλιστα η πολιτική ηγεσία της Κύπρου την στήριξε με λύσσα μέχρι και την τελευταία στιγμή.