ΕΤΟΙΜΑΖΕ COLPO GROSSO ΣΤΟΝ ΠΕΙΡΑΙΑ Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Ένα  απίστευτο εκλογικό Colpo Grosso προετοίμαζε η ηγεσία της Χρυσής Αυγής με όπλο την δυναμική που -λόγω κρίσης- είχε αναπτύξει στις λαικές γειτονιές της Β Πειραιά με μεγαλεπήβολο  στόχο να «τσαλακώσει» την εικόνα της κυβέρνησης  και των κομμάτων του συνταγματικού τόξου στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές βάφοντας μαύρο τον άλλοτε «κοκκινοπράσινο» χάρτη της περιοχής. 

Μπορεί τους τελευταίους μήνες η προβολή  της επερχόμενης υποψηφιότητας του Ηλία Κασιδιάρη  στο Δήμο της Αθήνας να είχε πάρει καταιγιστικό ρυθμό ωστόσο η ηγετική ομάδα της Χρυσής Αυγής γνώριζε καλά ότι οι πιθανότητες εκλογικής επιτυχίας ήταν σαφώς περιορισμένες. Ακόμη και ο στόχος του δεύτερου γύρου -παρά τα ενθαρρυντικά δημοσκοπικά στοιχεία και την σαφή άνοδο των ποσοστών του κόμματος- αντιμετωπιζόταν  με ένα έντονο κύμα επιφυλάξεων και  αμφισβήτησης  κυρίως λόγω των συνεχόμενων κινήσεων του Νίκου Δένδια που φρόντιζε σε τακτά χρονικά διαστήματα να ακυρώνει στην πράξη στα σχέδια του συνδέσμου.

ΤΟ POWER GAME ΔΕΝΔΙΑ -ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΥ

ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΠΡΑΣΣΑ

Όταν ο Νίκος Δένδιας ανέλαβε την «ηλεκτρική» καρέκλα του υπουργού Δημόσιας Τάξης γνώριζε καλά ότι τα επόμενα χρόνια είχε να δώσει μια τιτάνια μάχη για να εξουδετερώσει δύο  επικίνδυνες κοινωνικές και πολιτικές  βόμβες που πλησίαζαν  το σημείο  πυροδότησης. Ήταν το ζήτημα  των παράνομων μεταναστών  και η εγκληματική δράση μελών, στελεχών και βουλευτών της Χρυσής  Αυγής που σταδιακά έπαιρνε διαστάσεις. Λίγες ημέρες αργότερα στην  πρώτη συνάντηση με τον πρωθυπουργό μετά την ενδελεχή εξέταση των δεδομένων, το συμπέρασμα εξήλθε αβίαστα από τα πρωθυπουργικά χείλη «Καλή δύναμη σε σένα και τους συνεργάτες σου. θα πρέπει να τρέξουμε  μαραθώνιο».

Τις επόμενες εβδομάδες ξεκίνησε η επιχείρηση « Ξένιος Ζεύς». Ηταν μια κομβική κίνηση για να σταματήσει το «εμπόριο» ψυχών από όλο τον κόσμο στο κέντρο της Αθήνας. Απόφαση η οποία «τσάλακωνε» το πολιτικό σχέδιο της Χρυσής Αυγής με το οποίο αφού κατέλαβε (με την ανοχή του πολιτικού συστήματος)  τις υποβαθμισμένες πάλαι ποτέ αστικές γειτονιές  της Αθήνας «εφόρμησε» στο κοινοβούλιο με το εντυπωσιακό 6,12% από το μόλις  0,29% του 2009.

Η ΡΩΣΙΚΗ ΡΟΥΛΕΤΑ ΤΗΣ ΤΡΟΙΚΑΣ

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΑΡΓΥΡΟΥ

Η θριαμβευτική επανεκλογή  Μέρκελ  στη Γερμανία  αλλά και η έξοδος από τη Βουλή του προκλητικού Ρέσλερ όσο και όσων  πολιτεύτηκαν με σημαία την  έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ πιθανά αποτελούν την καλύτερη εκδοχή για το Ελληνικό ζήτημα  και όσων λύσεων θα ακολουθήσουν. Η πιθανολογούμενη συμφωνία με τους σοσιαλιστές για τη δημιουργία ενός μεγάλου κυβερνητικού συνασπισμού πιθανά θα αλλάξει κάπως το μίγμα της ακολουθούμενης πολιτικής ασφυκτικής λιτότητας κυρίως προς μια πολιτική μεταρρυθμίσεων και ανάπτυξης. Όλα αυτά χωρίς να περιορισθεί βέβαια  η Γερμανική πίεση προς την Ελλάδα για δημοσιονομική προσαρμογή αλλά προφανώς  σε ένα ηπιότερο πλαίσιο. Αυτά όμως είναι  ζητούμενα του επόμενου μήνα ή πιθανά και των Χριστουγέννων. Εως τότε το οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης θα πρέπει να ξεπεράσει το σκόπελο της τρόικας και τις επιθετικές της διαθέσεις.

Η Κεντροαριστερά δεν είναι Κέντρο, αλλά Σοσιαλδημοκρατία

 

 ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗ

Στο δημόσιο διάλογο για το μέλλον της ελληνικής Σοσιαλδημοκρατίας έχω πολλές φορές χρησιμοποιήσει τον όρο Κεντροαριστερά. Το έχω κάνει μόνο και μόνο για την οικονομία του διαλόγου, μια που αυτός ο όρος έχει πλέον καθιερωθεί στην πολιτική μας συζήτηση. Προσωπικά με αυτόν τον όρο δεν εννοώ τίποτα άλλο πέρα από την αναγκαιότητα του σοσιαλδημοκρατικού εγχειρήματός. Ουσιαστικά όμως ο όρος Κεντροαριστερά οδηγεί σ’ απολίτικες υπεραπλουστεύσεις.

Δεν είναι όμως αυτό το μείζον πρόβλημα με τη χρήση του όρου Κεντροαριστερά. Πολλοί με αυτόν τον όρο αντιλαμβάνονται μια δύναμη πολιτικής μετριοπάθειας, μια συσπείρωση των «περίφημων δυνάμεων της λογικής». Εδώ χρησιμοποιώ εισαγωγικά όχι γιατί υποτιμώ την αναγκαιότητα της συμμαχίας αυτών των δυνάμεων, αυτή χρειάζεται και παραχρειάζεται, αλλά γιατί δυστυχώς πίσω απ’ αυτές τις λέξεις κρύβεται μια οργανωτίστικη αντίληψη, η οποία οδηγεί στη δημιουργία ενός απολίτικου μείγματος. Αυτή η αντίληψη αφενός υποτιμά τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και αφετέρου ερμηνεύει μόνο με όρους ηθικούς (μετριοπάθεια, συναίνεση, συνεννόηση, αλληλοσεβασμό, διαβούλευση) τις πολιτικές διαδικασίες. Σ΄ αυτή την ηθικολογική και απολίτικη προσέγγιση τα βαθύτερα ταξικά προβλήματα, που ταλανίζουν μια κοινωνία, μάλλον αντιμετωπίζονται με όρους ελιτίστικους.

O KAΘΗΓΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΕΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Γιώργος Χ. Σωτηρέλης

καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου

στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Α. Tα γεγονότα των τελευταίων ημερών επιβάλλουν έναν αναστοχασμό, από όλους, για το πόση ανοχή μπορεί να επιδεικνύει η Δημοκρατία απέναντι σε αυτούς που την αντιμάχονται όχι μόνον έμπρακτα αλλά και με εγκληματικό τρόπο. Όταν μια πολιτική ομάδα είναι «δομημένη και με διαρκή δράση» και ταυτόχρονα  αποσκοπεί στην «διάπραξη κακουργημάτων», είναι προφανές ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 187 του Ποινικού Κώδικα για τον χαρακτηρισμό και τον συνακόλουθο ποινικό κολασμό της «Χρυσής Αυγής» ως «εγκληματικής οργάνωσης».

Β. Πέρα από αυτό όμως, και με δεδομένο ότι, σύμφωνα με το άρθρο 29 του Συντάγματος,  «η οργάνωση και δράση των κομμάτων οφείλει νε εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος», απαιτείται μια γενναία νομοθετική παρέμβαση και στο εκλογικό δίκαιο, με την θέσπιση αυστηρών όρων για την ανακήρυξη των κομμάτων από τον Άρειο Πάγο. Οι προϋποθέσεις αυτές δεν θα είναι τίποτε άλλο από εξειδίκευση της παραπάνω συνταγματικής επιταγής,  με την ρητή δήλωση για αποφυγή αντίθετων με το δημοκρατικό πολίτευμα βίαιων πολιτικών πρακτικών (πχ ρατσιστικού ή ολοκληρωτικού χαρακτήρα).  Κάθε κόμμα που δεν θα αποδέχεται αυτούς τους όρους δεν θα συμμετέχει στις εκλογές, ενώ αν τους παραβιάζει εκ των υστέρων θα είναι δυνατόν να παραπεμφθεί σε δίκη με το ερώτημα της θέσης του εκτός νόμου και της ταυτόχρονης έκπτωσης από το αξίωμα των βουλευτών του.

Αυτό δε με την επόμενη αναθεώρηση θα μπορούσε να προβλεφθεί και συνταγματικά, ώστε ένα νέο συνταγματικό οπλοστάσιο, μαζί με έναν νέον αντιρατσιστικό νόμο –που δυστυχώς ακόμα εκκρεμεί λόγω μικροκομματικών σκοπιμοτήτων– να θωρακίσουν την Δημοκρατία απέναντι στις ολοένα εντεινόμενες προσπάθειες για την κατάλυσή της. Διότι οι καιροί ου μενετοί…

Φτιάχνουν κόμματα μέσα στα κόμματα

TOY ΓΙΑΝΝΗ ΑΡΓΥΡΟΥ

Αντιμέτωπο με μια επανάσταση εκ των έσω βρίσκεται το πολιτικό σύστημα όπως αυτό έχει μετασχηματιστεί μετά την ορμητική έλευση της κρίσης και του μνημονίου. Την τελευταία πενταετία οι παραδοσιακές  συνιστώσες των κομμάτων μεταμορφώθηκαν  σε «τάσεις- κόμματα» μέσα στο κόμμα. Η μαζική αποχώρηση στελεχών από τα άλλοτε κόμματα εξουσίας και η διάχυση τους σε μικρότερα όσο και η ανάγκη ενίσχυσης του κυβερνητικού σχηματισμού από έμπειρα κοινοβουλευτικά στελέχη με απήχηση δημιούργησαν αυτό το παράξενο πολιτικό φαινόμενο που προκαλεί σχεδόν καθημερινά νευρική κρίση στις ηγεσίες.  H δημιουργία «τάσεων –κομμάτων» έχει πάρει τη μορφή επιδημίας και αφορά  όλους τους κομματικούς σχηματισμούς  καθώς προκαλούνται πολιτικοί  τριγμοί που δεν περνούν απαρατήρητοι ούτε από το εξωτερικό -σχετικά με την πολιτική σταθερότητα -αλλά ούτε από τους κομματικούς εκλογομάγειρους  που προετοιμάζουν  τις  στρατηγικές για τις επερχόμενες εκλογές του 2014,(Ευρωεκλογές, Αυτοδιοικητικές και μάλλον Εθνικές). Τα «κόμματα» εντός των κομμάτων συχνά προκαλούν πολιτικούς ή επικοινωνιακούς κλυδωνισμούς φουντώνοντας  καταλυτικά  την πολιτική ρευστότητα σε μια κρίσιμη περίοδο και αναγκάζοντας τα τμήματα πολιτικού σχεδιασμού των κομμάτων να ετοιμάζουν  αναλύσεις  και σχέδια επί χάρτου σε μια προσπάθεια να προλάβουν τις όποιες εξελίξεις αλλά και άσκοπους συναγερμούς.

AΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ Ο ΕΘΝΑΡΧΗΣ

Του Δημήτρη Τσαγκάρη

Ενόψει της δραματικής αριθμητικής του χρέους για την τριετία 2014-2016, αλλά και της συνολικής πορείας του ελληνικού χρέους από την αρχή της εφαρμογής  των μνημονίων, είχαμε την πρόσφατη εξαγγελία Σόιμπλε για ένα νέο 3ο πακέτο βοήθειας προς την χώρα μας.

Επομένως, μας εμπιστεύονται να μας ξανα-δανείσουν;

Η ελληνική πλευρά μετά τον αρχικό της αιφνιδιασμό (προσπαθούσε να πείσει ήδη, στο εσωτερικό, για success story) έδειξε για μια ακόμη φορά επιπολαιότητα και ερασιτεχνισμό.

Ακούσαμε για παράδειγμα (από ελληνικά χείλη) ότι δεν θέλουμε κούρεμα ή ότι δεν θέλουμε περισσότερα από, ίσως, 10 δισ. ευρώ, την ίδια στιγμή που η κ Μέρκελ δηλώνει, ότι δεν γνωρίζει τι  μπορεί να απαιτηθεί.

Σε κάθε περίπτωση το γερμανικό debate έδειξε ότι η απόφαση των Γερμανών φαίνεται να είναι η –εκ νέου– υιοθεσία του «προβληματικού» τέκνου που λέγεται Ελλάδα.