O KAΘΗΓΗΤΗΣ ΣΩΤΗΡΕΛΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Γιώργος Χ. Σωτηρέλης

καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου

στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Α. Tα γεγονότα των τελευταίων ημερών επιβάλλουν έναν αναστοχασμό, από όλους, για το πόση ανοχή μπορεί να επιδεικνύει η Δημοκρατία απέναντι σε αυτούς που την αντιμάχονται όχι μόνον έμπρακτα αλλά και με εγκληματικό τρόπο. Όταν μια πολιτική ομάδα είναι «δομημένη και με διαρκή δράση» και ταυτόχρονα  αποσκοπεί στην «διάπραξη κακουργημάτων», είναι προφανές ότι πληρούνται οι προϋποθέσεις του άρθρου 187 του Ποινικού Κώδικα για τον χαρακτηρισμό και τον συνακόλουθο ποινικό κολασμό της «Χρυσής Αυγής» ως «εγκληματικής οργάνωσης».

Β. Πέρα από αυτό όμως, και με δεδομένο ότι, σύμφωνα με το άρθρο 29 του Συντάγματος,  «η οργάνωση και δράση των κομμάτων οφείλει νε εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος», απαιτείται μια γενναία νομοθετική παρέμβαση και στο εκλογικό δίκαιο, με την θέσπιση αυστηρών όρων για την ανακήρυξη των κομμάτων από τον Άρειο Πάγο. Οι προϋποθέσεις αυτές δεν θα είναι τίποτε άλλο από εξειδίκευση της παραπάνω συνταγματικής επιταγής,  με την ρητή δήλωση για αποφυγή αντίθετων με το δημοκρατικό πολίτευμα βίαιων πολιτικών πρακτικών (πχ ρατσιστικού ή ολοκληρωτικού χαρακτήρα).  Κάθε κόμμα που δεν θα αποδέχεται αυτούς τους όρους δεν θα συμμετέχει στις εκλογές, ενώ αν τους παραβιάζει εκ των υστέρων θα είναι δυνατόν να παραπεμφθεί σε δίκη με το ερώτημα της θέσης του εκτός νόμου και της ταυτόχρονης έκπτωσης από το αξίωμα των βουλευτών του.

Αυτό δε με την επόμενη αναθεώρηση θα μπορούσε να προβλεφθεί και συνταγματικά, ώστε ένα νέο συνταγματικό οπλοστάσιο, μαζί με έναν νέον αντιρατσιστικό νόμο –που δυστυχώς ακόμα εκκρεμεί λόγω μικροκομματικών σκοπιμοτήτων– να θωρακίσουν την Δημοκρατία απέναντι στις ολοένα εντεινόμενες προσπάθειες για την κατάλυσή της. Διότι οι καιροί ου μενετοί…

Φτιάχνουν κόμματα μέσα στα κόμματα

TOY ΓΙΑΝΝΗ ΑΡΓΥΡΟΥ

Αντιμέτωπο με μια επανάσταση εκ των έσω βρίσκεται το πολιτικό σύστημα όπως αυτό έχει μετασχηματιστεί μετά την ορμητική έλευση της κρίσης και του μνημονίου. Την τελευταία πενταετία οι παραδοσιακές  συνιστώσες των κομμάτων μεταμορφώθηκαν  σε «τάσεις- κόμματα» μέσα στο κόμμα. Η μαζική αποχώρηση στελεχών από τα άλλοτε κόμματα εξουσίας και η διάχυση τους σε μικρότερα όσο και η ανάγκη ενίσχυσης του κυβερνητικού σχηματισμού από έμπειρα κοινοβουλευτικά στελέχη με απήχηση δημιούργησαν αυτό το παράξενο πολιτικό φαινόμενο που προκαλεί σχεδόν καθημερινά νευρική κρίση στις ηγεσίες.  H δημιουργία «τάσεων –κομμάτων» έχει πάρει τη μορφή επιδημίας και αφορά  όλους τους κομματικούς σχηματισμούς  καθώς προκαλούνται πολιτικοί  τριγμοί που δεν περνούν απαρατήρητοι ούτε από το εξωτερικό -σχετικά με την πολιτική σταθερότητα -αλλά ούτε από τους κομματικούς εκλογομάγειρους  που προετοιμάζουν  τις  στρατηγικές για τις επερχόμενες εκλογές του 2014,(Ευρωεκλογές, Αυτοδιοικητικές και μάλλον Εθνικές). Τα «κόμματα» εντός των κομμάτων συχνά προκαλούν πολιτικούς ή επικοινωνιακούς κλυδωνισμούς φουντώνοντας  καταλυτικά  την πολιτική ρευστότητα σε μια κρίσιμη περίοδο και αναγκάζοντας τα τμήματα πολιτικού σχεδιασμού των κομμάτων να ετοιμάζουν  αναλύσεις  και σχέδια επί χάρτου σε μια προσπάθεια να προλάβουν τις όποιες εξελίξεις αλλά και άσκοπους συναγερμούς.

AΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ Ο ΕΘΝΑΡΧΗΣ

Του Δημήτρη Τσαγκάρη

Ενόψει της δραματικής αριθμητικής του χρέους για την τριετία 2014-2016, αλλά και της συνολικής πορείας του ελληνικού χρέους από την αρχή της εφαρμογής  των μνημονίων, είχαμε την πρόσφατη εξαγγελία Σόιμπλε για ένα νέο 3ο πακέτο βοήθειας προς την χώρα μας.

Επομένως, μας εμπιστεύονται να μας ξανα-δανείσουν;

Η ελληνική πλευρά μετά τον αρχικό της αιφνιδιασμό (προσπαθούσε να πείσει ήδη, στο εσωτερικό, για success story) έδειξε για μια ακόμη φορά επιπολαιότητα και ερασιτεχνισμό.

Ακούσαμε για παράδειγμα (από ελληνικά χείλη) ότι δεν θέλουμε κούρεμα ή ότι δεν θέλουμε περισσότερα από, ίσως, 10 δισ. ευρώ, την ίδια στιγμή που η κ Μέρκελ δηλώνει, ότι δεν γνωρίζει τι  μπορεί να απαιτηθεί.

Σε κάθε περίπτωση το γερμανικό debate έδειξε ότι η απόφαση των Γερμανών φαίνεται να είναι η –εκ νέου– υιοθεσία του «προβληματικού» τέκνου που λέγεται Ελλάδα.

ΠΙΕΖΟΥΝ ΓΙΑ ΝΕΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΝΟΜΟ

Κοινή κάθοδο  υπό όρους στις επόμενες εκλογές κρύβει η πρόταση για  αναλογικό μοίρασμα του μπόνους των 50 εδρών

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΑΡΓΥΡΟΥ

Μια σκληρή παρτίδα πόκερ με άξονα  την προγραμματική συμφωνία και την αλλαγή του εκλογικού νόμου παίζουν οι δύο κυβερνητικοί εταίροι με φόντο την πορεία προς τις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις του 2014. Στόχος του ΠΑΣΟΚ και του Ευάγγελου Βενιζέλου είναι η όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερη διαπραγμάτευση   για τους όρους μιας ισότιμης κοινής καθόδου στις δημοτικές εκλογές. Με αυτή τη λογική οι συνομιλητές του προέδρου του ΠΑΣΟΚ θέτουν ζήτημα επιλογής προσώπων και ψηφοδελτίων στη βάση υποστήριξης της κυβερνητικής συνεργασίας και της άμβλυνσης των αντιπαραθέσεων  χωρίς όμως  να είναι καταλύτης τα εκλογικά ποσοστά των κομμάτων.

Στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν ήδη παραλάβει και μελετούν την προγραμματική συμφωνία που για ευνόητους λόγους θα δημοσιοποιήσουν μετά την επίσκεψη του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ. Κομβικό σημείο της παρότι δεν εμπεριέχει σημαντικές  λεπτομέρειες είναι η πρόβλεψη  για αλλαγή του εκλογικού νόμου με τέτοιες ρυθμίσεις ώστε να ενισχύονται οι κυβερνήσεις συνεργασίας. Κυβερνητικά στελέχη  και οι συνεργάτες του πρωθυπουργού δεν είναι αρνητικοί  στην αλλαγή του εκλογικού νόμου και παρότι έχει γίνει σε μεγάλο βαθμό η σχετική προεργασία καθυστερούν περιμένοντας τις εξελίξεις  από τη Γερμανία και τις επιδράσεις  των  επερχόμενων εξελίξεων στις δημοσκοπήσεις.

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΠΡΩΤΟΓΕΝΕΣ ΠΛΕΟΝΑΣΜΑ

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΑΡΓΥΡΟΥ

Mε το αριστερό φαίνεται να ξεκινά η  νέα κρίσιμη διαπραγμάτευση με την τρόικα 120 ημέρες πριν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί  πιστοποιήσουν  οριστικά  το περιβόητο πρωτογενές πλεόνασμα που θα αλλάξει καθοριστικά όπως λένε οι ειδικοί τους συσχετισμούς δυνάμεων στις διαπραγματεύσεις.

Με ένα ψυχρό και κοφτό mail οι εκπρόσωποι των δανειστών απαιτούν από τους αρμόδιους υπουργούς την πτώχευση της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας αλλά με την εξόχως τιμωρητική  πρόβλεψη οι εργαζόμενοι να απολυθούν χωρίς αποζημίωση. Αν δεν είναι ένας ακόμη επικοινωνιακός ελιγμός από τους εκατοντάδες που έχουν χρησιμοποιηθεί από την έλευση του μνημονίου με στόχο το πολιτικό σύστημα να ρίχνει το λαικό ανάθεμα για τα επώδυνα μέτρα στους «σκληρούς και κυνικούς» δανειστές, τότε όλα δείχνουν πως θα εξαντληθεί κάθε περιθώριο και τρόπος για να πιεσθεί  έως το απροχώρητο η Ελληνική κοινωνία.  Με θυσίες πολλές φορές υπερβολικές για την κοινωνία και την οικονομία οι δανειστές πιέζουν το πολιτικό σύστημα να προχωρήσει τις μεταρρυθμίσεις και να θίξει επιτέλους  την πολιτική του πελατεία.

ΚΟΙΝΕΣ ΠΟΡΕΙΕΣ ΠΑΠΑΜΙΜΙΚΟΥ-ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΑΡΓΥΡΟΥ

Ανδρέας Παπαμιμίκος –Νίκος Ανδρουλάκης. Γεννημένοι μία χρονιά πριν την δεκαετία του ’80 ανέλαβαν πρόσφατα  τη «ηλεκτρική» καρέκλα του γραμματέα των κομμάτων που ανήκουν με μοναδικό στόχο να  επαναφέρουν στη ζωή τον ημιθανή μηχανισμό  των κομμάτων εξουσίας . Το αίτημα της ανανέωσης φαντάζει πιο επίκαιρο παρά ποτέ εν μέσω γενικής αμφισβήτησης του πολιτικού συστήματος. Οι διαδρομές τους παράλληλες αν και σε διαφορετικά  κομματικά μετερίζια. Ο Ανδρέας Παπαμιμίκος σπούδασε  Νομικά, διεθνείς σχέσεις και επικοινωνία. Πολύ γρήγορα από γραμματέας ΔΑΠ-ΝΔΦΚ στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας έγινε ο πρώτος εκλεγμένος από τη βάση πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης  σπούδασε πολιτικός μηχανικός και είναι υποψήφιος διδάκτορας  Φιλοσοφίας  στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από γραμματέας της ΠΑΣΠ Ξάνθης το 1999 στο τελευταίο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ πρώτευσε στην ψηφοφορία για την εκλογή Κεντρικής Επιτροπής η οποία  λίγες ημέρες αργότερα τον εξέλεξε γραμματέα.

EΡΧΕΤΑΙ Ο ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ Ο ΤΡΙΤΟΣ

ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΑΡΓΥΡΟΥ

Διαθέτει ένα από τα πιο ισχυρά πολιτικά  brand name της χώρας. Πανίσχυρο διαβατήριο  εισόδου  στο  χώρο της πολιτικής. Στις  εκλογές του 2012 μετείχε συμβολικά στην τελευταία θέση του ψηφοδελτίου των Σερρών, τώρα όμως φαίνεται πως έφτασε  η ώρα της δυναμικής ενασχόλησης στην κεντρική πολιτική σκηνή. Όλα δείχνουν πως ο  Κώστας Καραμανλής του Αχιλλέα θα είναι ένα από τα δυνατά χαρτιά της Νέας Δημοκρατίας στις επερχόμενες εκλογές. Νέος ( γεννήθηκε τον Δεκέμβριο του 1974) επικοινωνιακός, ετοιμόλογος και έμπειρος επιχειρηματίας  ο Κώστας  Καραμανλής, έχει σπουδάσει Οικονομικά και Διεθνή Πολιτική στο Πανεπιστήμιο Χάμιλτον και στο Tufts, ενώ πριν από την ενασχόλησή του με τη οικογενειακή ναυτιλιακή εταιρεία εργάστηκε στη Βρετανία σε επενδυτική τράπεζα.

Ο ίδιος συναισθάνεται την βαριά οικογενειακή παράδοση που ξεκίνησε ο ιδρυτής της ΝΔ και παρά τον προβληματισμό που τον διακρίνει για την επαναλαμβανόμενη κριτική περί νεποτισμού και γόνων πολιτικών οικογενειών που μπαίνουν «επαγγελματικά»  στην πολιτική, συχνά τονίζει προς τους συνομιλητές του « Δημοκρατία έχουμε και τελικά ο κόσμος αποφασίζει. Δεν είναι όμως όλες οι περιπτώσεις ίδιες».